Onafhankelijkheidsdag

Gisteren was het dan zover: Srefidensi. Suriname was precies 35 jaar onafhankelijk van Nederland en dat werd groots gevierd.
Wij besloten dan ook vroeg naar de stad te vertrekken om het defile op het Onafhankelijkheidsplein mee te maken. Zowaar zaten we al met z'n viertjes om acht uur 's morgens in de auto. Omdat het misschien wel erg druk zou zijn, besloten we de wagen op Commewijne te laten staan en met een bootje over te varen. Al met al waren we voor ons doen bijzonder vroeg in Paramaribo, waar het toen al behoorlijk druk begon te worden.
Het begon echter allemaal niet zo soepeltjes, want al na een paar honderd meter lopen, had Fien een blaar. Die wilde niet meer lopen en omdat we ons lichtgewichtje ook niet de hele dag wilden tillen, gingen we op zoek naar een pleister. En die vonden we bij de militaire ehbo-post.

 

 Daarna liep onze kleine meid weer als een kievit en konden we opnieuw het feestgedruis in.

 

Maar het was lang wachten in de hitte voordat er nu echt iets ging gebeuren. Achteraf bleek er eerst nog een speciale parlementsvergadering bezig te zijn geweest waarin Bouterse zo'n tweehonderd mannen en vrouwen een onderscheiding had toegekend. 

Iedereen stond echter al die tijd keurig in het gelid te wachten.

Maar na twee uur rondhangen en stilstaan zonder dat er iets ging gebeuren, besloten wij het hier maar voor gezien te houden. Want vooral de kinderen hadden het wel gehad. En dit ondanks de fantastische hulp die we hadden van MNO-stagiaires Niels en Menno en Wagyem die ook nog even langskwam met haar kleinzoons.

Het idee om ergens te gaan zitten en cola, bier, sate en loempia's te bestellen, sprak ons toch wat meer aan. 

En vanaf het terras langs de rivier hadden we een prima uitzicht op de spectaculaire Braziliaanse vliegshow waarop Paramaribo vervolgens werd getrakteerd. De vliegers zaten bijna angstaanjagend dicht op elkaar. Maar alle stunts verliepen voortreffelijk.

Fien was ondertussen in haar mooie pakje leuk samen met Vince, die met Deborah was gekomen, aan het spelen, dus daar hadden we geen kind meer aan.

Al met al een prima dagje, alleen moeten we volgende keer niet de zonnebrand vergeten..

Srefidensi op Fiens schooltje

En voor de liefhebbers hierbij nog wat fotootjes van Fiens Srefidensi-viering.

Onze Hindoestaanse prinses

Komende donderdag is het Onafhankelijkheidsdag. En Srefidensi, zoals de Surinamers het zelf noemen, wordt groots gevierd. De hele week vinden er festiviteiten plaats, alhoewel de mijnramp van afgelopen zaterdag bij Langetabbetje (tenminste zeven doden vielen te betreuren) wel een schaduw over de 35e verjaardag van de republiek Suriname heeft geworpen.
Maar op Fiens schooltje gaat het feest in ieder geval gewoon door. Omdat donderdag zelf een nationale vrije dag is, wordt Srefidensi hier op de woensdag gevierd. En net als met Keti Koti betekent dat dat Fien in Surinaamse klederdracht op school moet verschijnen.
Nu wilde ik haar niet weer hetzelfde creoolse pakje aantrekken als bij het vorige feest, dus moesten we weer naar de winkel. Woensdag zal Fien als een ware Hindoestaanse prinses op school verschijnen. Het pakje is een beetje krap, maar dat kan Fien niet schelen. Het liefst wil ze het al niet meer uit.

Harry's zwembad

Harry heeft zijn eigen bad. Het was de afgelopen dagen weer zo warm en benauwd en hij liep zo te hijgen, dat we vonden dat Harry wat afkoeling nodig had. Zo nu en dan even naar de plas hier op Palm Village kan natuurlijk ook, maar in het oude badje van Jaap en Fien kan Harry nu helemaal zelf bepalen wanneer hij een duik wil nemen. Voor Puk hebben we geen badje. Die is zo gek dat hij zo nu en dan gewoon in de brandende zon op de tegels gaat zonnebaden. Maar een kleurtje heeft hij nog steeds niet :)

Sinterklaas in Suriname

Sinterklaas is in Suriname! Vanmiddag hebben we bij winkelcentrum de Hermitage Mall in Paramaribo de Sint en zijn pieten welkom geheten.
Hoe hij het zo snel voor elkaar heeft gekregen, weten we niet. Want we begrijpen dat hij een dag eerder met zijn stoomboot nog was aangekomen in Harderwijk. De Sint en zijn pieten hebben dus kunst en vliegwerk moeten verrichten om ook de kindjes hier blij te kunnen maken.

Hier in Suriname deed de Sint echter wel op een heel andere manier zijn intrede. Van de stoomboot was niets te bekennen en ook zijn schimmel was kennelijk thuisgebleven. Sinterklaas, goed gebruind door de zon, kwam onder luid tromgeroffel aan in een Cadillac Eldorado. Hij was omringd door pieten, die zich voor de gelegenheid in allerlei kleuren hadden laten schminken.

Eenmaal weer thuis heeft Fien voor het slapen gaan haar sandaaltje gezet en twee liedjes gezongen voor de Sint. Nu maar hopen dat Sinterklaas ons huisje niet voorbij rijdt...

Motoragent Jaap

Het heeft even geduurd, maar nu eindelijk heeft Jaap dan toch zijn lang verwachte verjaardagscadeau van papa en mama gekregen.
Zoals jullie zien is het een politiemotorfiets geworden, rijdt op een accu, heeft geluidjes, lichtjes en een toeter. Vooral in die laatste zaken is Jaap geinteresseerd, want heel goed bij het gaspedaal kan hij nog niet met zijn voetje.

Desondanks wordt het voertuig al volop gebruikt, want Jaaps grote zus is er niet af te slaan. Maar die zou nu net wat beter haar best moeten doen op haar eigen fietsje..

Frankrijk in de tropen

Ons mini-tripje naar Frans-Guyana zit er weer op, maar de kans is groot dat we nog wel een keertje in het buurland gaan kijken. Wat een verschil tussen Frans-Guyana en Suriname! Steek je de grens over van Albina naar St Laurent du Maroni, dan sta je ineens in Frankrijk. Zie daar niet alleen de Franse taal, nee ook de Gendarmerie, de euro (ja, helaas wel een beetje duur), goed onderhouden wegen, gelukkig niet overal rotzooi op straat, en ja, croissants, pain du chocolat en mosselen.

Op de heenweg hadden we wel een beetje pech (of noem het slecht voorbereid). Zo hadden we de veerpont op Albina, waarop de auto mee kon, net gemist en ging de volgende pas 3,5 uur later. Het werd daardoor behoorlijk doorpezen richting de ESA in Kourou, wat na de oversteek nog zo'n 200 km rijden was. En ja, als je dan haast hebt, dan zit er altijd wel iets tegen. Dus ook nu. Een half uur voor Kourou kregen we een klapband.

Nou ja, uiteindelijk waren we precies op tijd voor de lancering van de Ariane 5. Jammer was alleen dat heel veel mensen (en wij dus ook) vanaf de heuvel naar een proefopstelling van de verkeerde raket stonden te kijken en foto's stonden te maken.  En toen het aftellen (..trois, deux, un..) klaar was, leek het dus alsof er niets ging gebeuren. En ineens zagen we een heel stuk naar rechts wel een draagraket opstijgen. De gigantische lichtbol verdween in een paar seconden de ruimte in. Wat resteerde was heel veel geknetter.

Toen ontstond weer een klein probleempje, waar we niet op hadden gerekend: het vinden van een hotel. Eerst zelf even een paar rondjes door Kourou gereden, waar we niets konden vinden. Uiteindelijk een heel vriendelijke Fransman aangesproken die met ons van adres naar adres is gereden. De chambres bleken op plekjes te vinden, die hartstikke verstopt lagen. Maar overal kregen we te horen "complet" oftewel "vol". Vanwege de lancering waren er heel veel mensen, zelfs vanuit Europa, naar Kourou gekomen. Nou ja, uiteindelijk na 2 uur zoeken hadden we een bed.. pfff..

Voor vrijdag stonden Les Iles du Salut (drie eilanden, inclusief Duivelseiland) op het programma. Echt een aanrader. Een uur varen vanaf Kourou, waan je je er echt in het paradijs.

Een eeuw geleden zal dat wel anders zijn geweest, want toen deporteerde Frankrijk haar gedetineerden hier nog naartoe. Die mochten op de eilanden wel voor het grootste deel vrij rondlopen (lees: werken), want ontsnappen wast toch vrijwel onmogelijk. Dat wilde je ook niet proberen op een stukje hout tussen de vele haaien die er kennelijk rondzwemmen.
Er staat echter ook een echte gevangenis met piepkleine donkere hokjes die dienden als isoleercellen en waar je echt niet in opgesloten wilde zitten.
Nu staan er naast de oude gevangenis echter een hotel en vakantiehuisjes op het hoofdeiland en is het op dit voorheen duivelse oord nu genieten geblazen. Wij hebben er in ieder geval een heerlijk dagje doorgebracht.

Daarna scheurden we naar Cayenne, de hoofdstad van Frans-Guyana. Hier vonden we binnen no time in het hart van de stad, aan de Avenue Charles de Gaulle, een prima hotelletje. En ondanks dat we ons al op Les Iles du Salut tegoed hadden gedaan aan een hele maaltijd, kon Olaf de mosselen in Cayenne toch echt niet laten staan.

Zaterdagmorgen nog even de kleurrijke plaatselijke markt bezocht met volop groenten en fruit. Sandaaltjes voor Fien gekocht en wat leuks voor aan de muur.

Een wat minder leuke verrassing was echter dat we, toen we terug naar Suriname wilden, erachter kwamen dat de boot helemaal niet ging. Pas op zondag aan het einde van de middag zou de eerste autopont van St Laurent du Maroni weer richting Albina vertrekken. Maar zo lang konden we Fien en Jaap toch echt niet meer missen. Dat was dus even een tegenvaller.
Maar ook daar werd uiteindelijk een oplossing voor gevonden. Zo voeren wij met onze spulletjes in een klein bootje over en namen op Albina een taxi naar huis, terwijl wat collega's van Olaf in Tamanredjo in de auto sprongen voor een avondje stappen in Cayenne. Omdat onze auto nog voor Frankrijk verzekerd en wel aan de overkant stond, konden zij mooi die kant op.