Gisteren zijn we voor de eerste keer naar een wedstrijd van het nationale Surinaamse voetbalelftal geweest. In de voorronde voor de Caribbean Cup die in december op Martinique wordt gespeeld nam Suriname het gisteren op tegen Curacao. De naam van de tegenstander was op het allerlaatste moment veranderd, want in de speelschema´s stond nog overal: de Nederlandse Antillen, maar die bestaan natuurlijk sinds dit weekend niet meer.
Maar daar zaten wij dus tussen vrijwel verder alleen maar Surinamers in het André Kamperveenstadion (ja, dat was een van de mannen die op 8 december 1982 zijn omgebracht). Heel leuk om een keer mee te maken, alhoewel het niveau van Nederland-Zweden wel een stukje hoger lag. Maar ja, dat is ook wel weer verklaarbaar als je bedenkt dat de voetballers hier geen profs zijn, maar allemaal amateurs die gewoon echt moeten werken voor de kost.
Wat wel opviel is dat er helemaal niemand in de Surinaamse kleuren was uitgedost. Terwijl je bij het Nederlands elftal struikelt over het oranje, zag je hier nergens een speciaal shirtje of een vlaggetje ofzo. En ook geen waves of toeters. Het publiek was behoorlijk rustig. Alleen die paar Nederlandse hooligans.. haha.. nee hoor Olaf heeft zich gedragen...
Uiteindelijk won Suriname in de extra tijd door een penalty (genomen door de keeper) met 2-1, dus ging iedereen opgetogen naar huis. Vrijdag staat wedstrijd nummer 2 op het programma tegen St Lucia en dan volgt zondag Guyana nog. De beste zes van de vier poules gaan uiteindelijk door naar de eindstrijd van de Caribbean Cup.
donderdag 14 oktober 2010
maandag 11 oktober 2010
Bijzondere 10-10-10
Gisteren was het toch wel even erg jammer dat we niet in Nederland waren. Als we hadden geweten welke bijzondere gebeurtenissen er allemaal op 10-10-10 in Arnhem stonden te wachten, hadden we vast en zeker overwogen om op het vliegtuig te stappen.
Maar vooraf wisten we van niets. En Marjette natuurijk ook niet, want het was anderhalve week te vroeg. Maar de vliezen braken toch echt. Nogmaals van harte met jullie zoon Mees, die op deze unieke datum, besloot de wereld te komen bekijken.
Maar daar bleef het niet bij. Terwijl wij net als iedereen dachten dat Francisca en Rik gewoon een gezellig feestje zouden geven omdat ze al 12,5 jaar lief en leed delen, bleken ze stiekem alles te hebben geregeld voor een fantastische bruiloft. Wel heel jammer dat we dit feest hebben gemist. Maar ook hier namens ons nog heel veel felicitaties en geluk met z´n drietjes verder.
Nee, hier was het geen feest, maar een gewone rustige zondag. We zijn nog even gaan kijken bij een expositie van kunstenaar Erwin de Vries in Paramaribo. Hij heeft ook tal van beelden gemaakt in de openbare ruimte in Amsterdam, dus is geen onbekende. Volgens kenners wordt hij vergeleken met Corneille. Het was zeker aardig en ik zou best een werk van hem aan de muur willen hebben hangen, maar de prijzen bleken toch enigszins boven ons budget.
Thuis hebben we dus meteen Fien maar aan het schilderen gezet. Een stuk goedkoper en voor ons natuurlijk ook heel bijzonder.
Maar vooraf wisten we van niets. En Marjette natuurijk ook niet, want het was anderhalve week te vroeg. Maar de vliezen braken toch echt. Nogmaals van harte met jullie zoon Mees, die op deze unieke datum, besloot de wereld te komen bekijken.
Maar daar bleef het niet bij. Terwijl wij net als iedereen dachten dat Francisca en Rik gewoon een gezellig feestje zouden geven omdat ze al 12,5 jaar lief en leed delen, bleken ze stiekem alles te hebben geregeld voor een fantastische bruiloft. Wel heel jammer dat we dit feest hebben gemist. Maar ook hier namens ons nog heel veel felicitaties en geluk met z´n drietjes verder.
Nee, hier was het geen feest, maar een gewone rustige zondag. We zijn nog even gaan kijken bij een expositie van kunstenaar Erwin de Vries in Paramaribo. Hij heeft ook tal van beelden gemaakt in de openbare ruimte in Amsterdam, dus is geen onbekende. Volgens kenners wordt hij vergeleken met Corneille. Het was zeker aardig en ik zou best een werk van hem aan de muur willen hebben hangen, maar de prijzen bleken toch enigszins boven ons budget.
Thuis hebben we dus meteen Fien maar aan het schilderen gezet. Een stuk goedkoper en voor ons natuurlijk ook heel bijzonder.
woensdag 6 oktober 2010
Jaap loopt!!!
En dan eindelijk is er het grote nieuws: Jaap loopt! Of althans, hij heeft zijn eerste losse stapjes gezet. Een paar keer vandaag. Nog wel wat wiebelig, zonder handje van papa of mama of houvast aan de tafel, maar toch telkens drie of vier stapjes en dan boem op z'n kont.
Papa en mama zijn natuurlijk zo trots dat dit enkele nieuwsfeitje een update van deze weblog waard is.
Want de verdere hotlines van deze week vallen bij Jaaps eerste stapjes natuurlijk in het niet.
Afgelopen weekend hebben we het MNO-familie-feest op Fort Nieuw-Amsterdam gehad. Zo'n 800 man, sport en spel, muziek, goed eten en drinken en veel te doen voor de kinderen (oa een schuimbaan), dus dat was wel erg geslaagd..
Verder heeft Puk begin deze week een vieze grote rat gedood die in onze vuilnis zat te wroeten. Wat een killersinstinct!
En Fientje gaat sinds deze week weer naar school, wat ze zelf erg leuk vindt.
Verder weinig nieuws onder de zon. Tot de volgende keer!
Papa en mama zijn natuurlijk zo trots dat dit enkele nieuwsfeitje een update van deze weblog waard is.
Want de verdere hotlines van deze week vallen bij Jaaps eerste stapjes natuurlijk in het niet.
Afgelopen weekend hebben we het MNO-familie-feest op Fort Nieuw-Amsterdam gehad. Zo'n 800 man, sport en spel, muziek, goed eten en drinken en veel te doen voor de kinderen (oa een schuimbaan), dus dat was wel erg geslaagd..
Verder heeft Puk begin deze week een vieze grote rat gedood die in onze vuilnis zat te wroeten. Wat een killersinstinct!
En Fientje gaat sinds deze week weer naar school, wat ze zelf erg leuk vindt.
Verder weinig nieuws onder de zon. Tot de volgende keer!
woensdag 29 september 2010
We gaan rennen...
Olaf en ik hebben ons opgegeven voor de MNO dijkloop. Die vindt plaats op zaterdag 16 oktober in Coronie. Na bijna drie weken stil te hebben gezeten omdat hij de longen uit zijn lijf hoestte, heeft Olaf vanmorgen vroeg maar weer eens de sportschoenen aangetrokken en Harry en Puk meegenomen voor een rondje over het park. Want de dijkrun mag dan misschien maar 5 km zijn, maar zwaar gaat het vast wel worden. Vooral omdat het om 4 uur 's middags is en dan is het hier dus echt snikheet. Maar we zullen wel zien. We hebben in ieder geval nog twee weken om te trainen.
Volgende week gaat Fien weer naar school, na een gigantische vakantie. Die begon hier officieel pas op 18 augustus, maar omdat wij al drie weken daarvoor naar Nederland op vakantie gingen, is ze wel al heel lang vrij. Gelukkig wil ze zelf erg graag weer. Nu maar hopen dat dat maandag ook nog zo is.
En dan moeten we natuurlijk binnenkort iets gaan bedenken voor de verjaardag van Jaap. Want nog drie weken en dan wordt onze knul alweer 1 jaar. Het gaat erom hangen of hij dan zal kunnen lopen. Ja, achter een karretje en aan de hand lukt dat wel redelijk, maar los.... Dan geeft hij toch de voorkeur aan kruipen, want dat gaat nu natuurlijk nog veel sneller.
Inmiddels zijn we ook aan het kijken wat we met kerst en oud en nieuw zullen gaan doen. Olaf is dan ieder geval twee weken vrij, dus die gaan we niet thuis doorbrengen. Het idee is om met Sandra, Ben en de kids naar een van de eilanden te gaan. Nu maar hopen dat alles lukt met vluchten en hotels en dat de prijzen nog een beetje redelijk zijn.
Afgelopen zondag waren we trouwens even met zn viertjes in de Paramaribo Zoo. Fien kreeg haar eerste schaafijs, we gingen bij de tijgers en de slangen kijken en even met het treintje mee dat door de dierentuin rijdt.
Volgende week gaat Fien weer naar school, na een gigantische vakantie. Die begon hier officieel pas op 18 augustus, maar omdat wij al drie weken daarvoor naar Nederland op vakantie gingen, is ze wel al heel lang vrij. Gelukkig wil ze zelf erg graag weer. Nu maar hopen dat dat maandag ook nog zo is.
En dan moeten we natuurlijk binnenkort iets gaan bedenken voor de verjaardag van Jaap. Want nog drie weken en dan wordt onze knul alweer 1 jaar. Het gaat erom hangen of hij dan zal kunnen lopen. Ja, achter een karretje en aan de hand lukt dat wel redelijk, maar los.... Dan geeft hij toch de voorkeur aan kruipen, want dat gaat nu natuurlijk nog veel sneller.
Inmiddels zijn we ook aan het kijken wat we met kerst en oud en nieuw zullen gaan doen. Olaf is dan ieder geval twee weken vrij, dus die gaan we niet thuis doorbrengen. Het idee is om met Sandra, Ben en de kids naar een van de eilanden te gaan. Nu maar hopen dat alles lukt met vluchten en hotels en dat de prijzen nog een beetje redelijk zijn.
Afgelopen zondag waren we trouwens even met zn viertjes in de Paramaribo Zoo. Fien kreeg haar eerste schaafijs, we gingen bij de tijgers en de slangen kijken en even met het treintje mee dat door de dierentuin rijdt.
maandag 13 september 2010
Dolfijnenshow
Nadat een eerdere poging met opa, oma en Michiel was mislukt vanwege het slechte weer, hebben we gisteren dan wel echt dolfijnen gezien.
Na een half uur varen vanaf Marienburg waren ze daar ineens, en niet zomaar eentje, maar tientallen. Zo nu en dan op slechts enkele meters van de boot. Heel gaaf om ze in de vrije natuur te zien. We waren gewapend met de camera, maar op een dolfijn op de foto te krijgen, dat valt nog niet mee. Je ziet vooral overal staartvinnen en zo nu en dan een kop boven het water, maar zulke hoge sprongen als in het Dolfinarium maken de Surinaamse dolfijnen niet uit zichzelf.
Maar het was een mooi tripje. Heerlijk ook op zo'n bootje op het water, waar het warme zonnetje goed te verdragen is met het vaarwindje erbij. Ook de kinderen vonden het super, althans in het begin. Daarna begonnen de reddingsvesten wat te irriteren, maar zonder mogen ze van ons toch echt het water niet op.
Verder hebben we weinig gedaan van het weekend. Vooral omdat Olaf wat ziekjes is. Griep lijkt hier op dit moment te heersen en hij heeft ook zeker iets onder de leden, hoest verschrikkelijk, maar is desondanks vanmorgen toch weer naar het werk vertrokken. Hopelijk wordt hij gauw wat beter.
Na een half uur varen vanaf Marienburg waren ze daar ineens, en niet zomaar eentje, maar tientallen. Zo nu en dan op slechts enkele meters van de boot. Heel gaaf om ze in de vrije natuur te zien. We waren gewapend met de camera, maar op een dolfijn op de foto te krijgen, dat valt nog niet mee. Je ziet vooral overal staartvinnen en zo nu en dan een kop boven het water, maar zulke hoge sprongen als in het Dolfinarium maken de Surinaamse dolfijnen niet uit zichzelf.
Verder hebben we weinig gedaan van het weekend. Vooral omdat Olaf wat ziekjes is. Griep lijkt hier op dit moment te heersen en hij heeft ook zeker iets onder de leden, hoest verschrikkelijk, maar is desondanks vanmorgen toch weer naar het werk vertrokken. Hopelijk wordt hij gauw wat beter.
donderdag 2 september 2010
Familieportret
Momenteel weinig nieuws onder de hete Surinaamse zon. Vandaar dit keer alleen wat fotootjes voor de belangstellenden.
dinsdag 24 augustus 2010
Bye bye
Een suprise-party, nog ter ere van de 75e verjaardag van Olafs moeder, de bruiloft van Martin en Ivanca, en Martijn die 40 werd. Onze vakantie in Nederland viel precies in de juiste weken.
Hoewel het weer wel ietsje beter had mogen zijn (we reden in een camper rond en ja dan wil je natuurlijk het liefst continu mooi zomerweer), hadden we niets te klagen. Ook niet over de aandacht.
En wellicht hebben we sommigen in ons weer eens overvolle programma tekort gedaan, maar hopelijk wordt ons dat vergeven…
Wij hebben het in ieder geval prima naar ons zin gehad op “camping” De Snoo, “camping” Laan van Klarenbeek en Camping Hoenderloo en alle verdere bezoekjes en etentjes.
Maar nu zit de vakantie, waarin we de inauguratie van Bouterse als president gewoon vanuit Nederland hebben moeten volgen, er dus op. Olaf hobbelt sinds maandag weer iedere dag richting Stolkertsijver. En het is ook wel weer lekker om in ons eigen huisje te zitten. Het is bijna verbazingwekkend dat op negen uur vliegafstand alles ook weer zo vertrouwd kan zijn. En dat was het natuurlijk zeker toen Harry en Puk ons kwispelend stonden op te wachten.
De temperatuur is wel weer even wennen, want het is weer zweten geblazen. Ook heeft vooral Fien nog een beetje last van een jetlag. De eerste nacht was ze om 3 uur klaarwakker. Nacht 2 was het een uurtje later, dus hopelijk gaat het langzaam beter.
Fien vraagt iedere ochtend of ze naar school mag. Maar helaas is de schoolvakantie hier net begonnen en gaat ze pas weer begin oktober naar school.
Jaap kan nu geen seconde meer alleen worden gelaten, want hij kruipt de hele kamer door en zit overal aan. Ook loopt hij soms een stukje achter het Nijntje-karretje van de tweeling van Eric en Ursula, dat we hebben meegekregen naar Suriname. Maar uiteindelijk zijn toch alle verboden knopjes van de televisie het interessantst voor hem.
Voor ons rest hier nu deze maand nog het invullen van de belastingen, waarvoor we uitstel hadden aangevraagd, maar wat nu echt voor september moet gebeuren. We hadden wel iets leukers kunnen bedenken voor het einde van de vakantie…
Hoewel het weer wel ietsje beter had mogen zijn (we reden in een camper rond en ja dan wil je natuurlijk het liefst continu mooi zomerweer), hadden we niets te klagen. Ook niet over de aandacht.
En wellicht hebben we sommigen in ons weer eens overvolle programma tekort gedaan, maar hopelijk wordt ons dat vergeven…
Wij hebben het in ieder geval prima naar ons zin gehad op “camping” De Snoo, “camping” Laan van Klarenbeek en Camping Hoenderloo en alle verdere bezoekjes en etentjes.
Maar nu zit de vakantie, waarin we de inauguratie van Bouterse als president gewoon vanuit Nederland hebben moeten volgen, er dus op. Olaf hobbelt sinds maandag weer iedere dag richting Stolkertsijver. En het is ook wel weer lekker om in ons eigen huisje te zitten. Het is bijna verbazingwekkend dat op negen uur vliegafstand alles ook weer zo vertrouwd kan zijn. En dat was het natuurlijk zeker toen Harry en Puk ons kwispelend stonden op te wachten.
De temperatuur is wel weer even wennen, want het is weer zweten geblazen. Ook heeft vooral Fien nog een beetje last van een jetlag. De eerste nacht was ze om 3 uur klaarwakker. Nacht 2 was het een uurtje later, dus hopelijk gaat het langzaam beter.
Fien vraagt iedere ochtend of ze naar school mag. Maar helaas is de schoolvakantie hier net begonnen en gaat ze pas weer begin oktober naar school.
Jaap kan nu geen seconde meer alleen worden gelaten, want hij kruipt de hele kamer door en zit overal aan. Ook loopt hij soms een stukje achter het Nijntje-karretje van de tweeling van Eric en Ursula, dat we hebben meegekregen naar Suriname. Maar uiteindelijk zijn toch alle verboden knopjes van de televisie het interessantst voor hem.
Voor ons rest hier nu deze maand nog het invullen van de belastingen, waarvoor we uitstel hadden aangevraagd, maar wat nu echt voor september moet gebeuren. We hadden wel iets leukers kunnen bedenken voor het einde van de vakantie…
Abonneren op:
Posts (Atom)