Pffffffff

Het is zondagavond en we liggen volledig uitgeteld op de bank. De verklaring: Simone is vrijdag aangekomen :), en Jaap is een beetje ziekjes. Hij is snotverkouden en slaapt daardoor slecht. En wij dus ook.
En aangezien Sim van plan is na terugkomst in Nederland een of andere 10 km loop te gaan doen, moet ik er hier ook aan geloven. Zaterdagochtend vroeg bijna een half uur in een moordend tempo, terwijl het eigenlijk al te warm was over Palm Village gedraafd.
Daarna zijn we met z´n allen met het bootje naar Paramaribo overgestoken. Nu de kinderen hun gloednieuwe reddingsvesten aankunnen, voelen we ons helemaal safe op de Surinamerivier.

We hebben wat over de markt gestruind en voor Jaap crappa-olie oid gekocht. Dat schijnt een wondermiddel te zijn dat overal voor helpt en zo is ons aangeraden om dat op Jaaps eeuwig smetplekjes in zijn nekje te smeren. Doordat hij zoveel plooitjes heeft, nog altijd behoorlijk wat spuugt en hier natuurlijk veel zweet, blijft zijn nekje een probleem. Maar wie weet gaat deze olie nu dus uitkomst bieden.
´s Avonds de bloemetjes buiten gezet, want Sim moet natuurlijk wel weten wat het nachtleven van Paramaribo te bieden heeft. Gegeten bij Loghouse (was wel heel lang wachten, ik geloof dat we om 23uur pas ons hoofdgerecht kregen) en daarna de voetjes van de vloer bij Zsa Zsa Zsu. Al met al pas tegen vier uur in ons bedje en ja, toen was Jaap al weer voor zessen wakker en die ging niet meer slapen...
Nu dus op zondagavond half 9 (vandaag weer eens een dagje Overbridge) ligt Sim al in bed (maar die heeft ook nog een beetje jetlag) en Olaf ligt te pitten op de bank. Ik denk dat ik er ook maar eens aan toe ga geven.

Verjaardagspartijtje in de Paramaribo Zoo

Heel de week had Fien er al naar uitgekeken en vandaag was het dan eindelijk zover: een uitstapje naar de dierentuin. Dit alles ter ere van de verjaardag van Anamieka, een meisje van het schooltje dat vandaag 4 jaar werd. Alle 21 kindjes uit de klas mochten mee naar de Zoo van Paramaribo.
Met de bus, bestuurd door Anamieka´s vader gingen we met de kinderen, de juffen en wat moeders ´s morgens vroeg op pad.

Wagiyem, onze hulp in huis, had Fien al vooraf voorbereid dat er geen giraffen, olifanten en leeuwen in de Surinaamse Zoo zouden zijn. Maar Fien, die pas nog met opa en oom Michiel in Burgers´Zoo was geweest, vond het toch hartstikke leuk. Zo waren er wel tijgers, kaaimannen, struisvogels, een miereneter, papegaaien en natuurlijk heel veel apen. En niet te vergeten: een speeltuin, waar de kinderen zeker net zoveel tijd hebben doorgebracht als bij de dieren.
De ouders van Anamieka hadden het reisje tot in de puntjes verzorgd. Een hele rijstmaaltijd voor iedereen, drinken, ijsjes, taart en na afloop nog een zak snoep. Niets was te gek.

En.. ja hoor.. krak zei de broek

Zoals jullie zien, waren we er hier in Suriname afgelopen Koninginnedag ook helemaal klaar voor. In vol ornaat togen we naar Torarica voor een optreden van De Dijk.
Helaas waren lang niet alle landgenoten zo oranjegezind als wij. Vermoedelijk was slechts 20 procent van het publiek in onze nationale kleur. Het mocht de pret echter niet drukken. En pret hadden we zeker toen Olaf uit de broek van zijn oranje linnen pak scheurde (hoe verrassend...), dat hij speciaal voor deze gelegenheid had laten maken. De broek ligt inmiddels weer bij onze vaste kleermaker Alladin, die zorgt dat de boel voor het WK voetbal begint weer hersteld is.

Na heel veel regen de afgelopen tijd, was het in het weekend eindelijk weer eens erg mooi zonnig weer. En dus volgde een dagje Overbridge. Ook Jaap begint steeds meer van onze stranduitjes te genieten.

M´n eerste verdiende Surinaamse centjes

Zo, hè hè, Olaf is niet meer de enige die hier brood op de plank brengt.. Want ja, water en brood kan ik ieder geval kopen met mijn Surinaamse loon, maar willen we hiervan gaan leven, dan is het voorbij met de luxe.
Ik heb mijn eerste declaratie ingediend bij De Ware Tijd. Vijf stukken (de een wat groter dan de ander, maar toch) en 3 geplaatste foto´s: 350 SRD. Dat zegt niemand iets, maar deel het voor het gemak maar door 4.
Omgerekend in tijdsinvestering werk ik nu dus zwaar onder het Nederlandse minimumloon. 4 euro per uur ofzo.. (hopelijk blijft De Telegraaf dat een beetje compenseren)
Tja...
Ach voor hier is het een heel normaal salaris en ik vind het leuk om voor een Surinaamse krant aan de slag te zijn. En misschien zijn wij in Nederland wel heel erg verwend. Ik heb gehoord dat je hier bijvoorbeeld als universitair geschoold psycholoog voor een fulltime baan omgerekend 400 euro per maand verdient.
Als ik dat nu straks ook bij elkaar weet te scharrelen, dan hebben we in ieder geval een aardig zakcentje naast Olafs salaris...

Werken op Koninginnedag

Olafs vader is weer thuis uit het ziekenhuis. Een hele opluchting, want wat was het deze twee weken vervelend dat we zo ver weg zaten. Olaf stond bijna op het punt een ticket naar Nederland te gaan boeken, toen het gelukkig steeds beter ging. Nog altijd is het heel vaag wat hem heeft gemankeerd, maar de artsen denken nu dat het een heftige reactie is geweest op de vaccinaties voor Suriname.
Op 10 juni moet het zover zijn. De tickets zijn al geboekt. Samen met Michiel komen ze dan naar ons toe. En we gaan er vooralsnog vanuit dat hij dan zover is opgeknapt dat de reis gewoon kan doorgaan. Een maandje eerder nog komt Simone kijken hoe we er hier bij zitten. 

Koninginnedag zal dit jaar voor ons heel anders worden dan de afgelopen jaren. Geen Amsterdam, maar gelukkig ook geen Apeldoorn, zoals vorig jaar. Het is zelfs zo dat 30 april hier helemaal geen vrije dag is (na de onafhankelijkheid afgeschaft) en Olaf dus gewoon moet werken. De avond ervoor hebben we echter wel een receptie in de residentie van de Nederlandse ambassadeur hier en op 30 april ´s avonds geeft De Dijk een oranjeconcert bij hotel Torarica in Paramaribo. Dus een beetje oranjesfeer zullen we wel kunnen proeven.
Olaf is er in ieder geval helemaal klaar voor. Die is naar de kleermaker geweest en heeft zich een mooie oranje linnen broek en overhemd laten aanmeten. Foto´s volgen.

En verder:
We hadden van het weekend plotseling geen water meer. Wat bleek: er was een kikker geëlektrocuteerd in onze waterpomp.
We hebben een logé: Joepie. Zijn baasjes zijn twee dagen de jungle in en joepie (een malthezer leeuwtje volgens mij) mag nu even met Harry en Puk spelen.
Jaap groeit als kool. Bij de kinderart gemeten en gewogen: 70 cm lang en weegt al 8,8 kilo.
En er is net een antenne gebracht voor de televisie. Kunnen we eindelijk Surinaamse tv kijken en iedere avond het NOS Journaal, dat ook hier wordt uitgezonden. Daarnaast draaien hier kennelijk ook series als Gooische Vrouwen en Voetbalvrouwen. Dus we zijn straks weer helemaal bij.

Ten strijde tegen de bijen

Inmiddels zijn we weer bijna een week in Suriname en al weer behoorlijk geacclimatiseerd. Toen we aankwamen, regende het de eerste twee dagen pijpenstelen, maar inmiddels is het behoorlijk heet. Als Fien ´s middags uit school komt, gaat dan ook meteen de bikini aan. Daarna vult ze zelf met de tuinslang het opblaasbadje. Dat moet iedere dag opnieuw. Zo is bekend dat de tijgermug, die dengue kan veroorzaken, eitjes legt in stilstaand water. En dat willen we natuurlijk niet hebben.
De proefdag op de peuterschool, vlak voordat we naar Nederland gingen, ging echter beter dan het deze week gaat. Nu is het wel iedere keer huilen als mama weggaat, maar gelukkig komt ze er wel vrolijk vandaan.
Deze week hebben we ook tot onze grote spijt ontdekt dat ons huis wel erg in trek is bij heel grote bijen/ wespen. Op meerdere plaatsen onder de dakrand hebben ze inmiddels hun eigen huisjes gebouwd. Gisterenavond samen met Olaf een poging gedaan hun onderkomens te vernietigen. Wij met de bezem, anti-insectenspray en muskietenkillerracket op oorlogspad. We dachten heel wat verwijderd te hebben, maar ze blijken nogal hardnekkig en beginnen doodleuk opnieuw met bouwen op de achtergebleven ruïnes. Nu maar de bestrijdingsdienst gebeld. Want we vinden het toch niet zo´n prettig idee. Zeker niet als je weet dat in Suriname ook de Braziliaanse bij, beter bekend als de Killerbee, huisvest. En wie wel eens naar National Geografic kijkt, weet zeker dat je die niet in de buurt wilt hebben.

En voor wie nog even wil zien, hoe hard de kinderen groeien, hieronder nog wat plaatjes

Net op tijd weg

Zo, daar zit ik weer gewoon achter mijn computertje in Suriname dit verhaal te tikken. Gisteren weer thuis gekomen na een redelijk goede vlucht (het blijft in je eentje met twee kleine kinderen toch een hele onderneming). En we waren gelukkig net op tijd weg. Ik begreep dat de KLM uiteindelijk wel 60 procent van de vluchten heeft moeten schrappen vanwege de aswolk die vanuit IJsland zuidwaarts drijft. Maar op het moment dat wij vertrokken was er bij ons letterlijk nog geen vuiltje aan de lucht.
Wel ging ik weg met een dubbel gevoel nu plotseling sinds dinsdagavond Olafs vader in het ziekenhuis ligt met vermoedelijk een bacteriele infectie. De behandelend arts schatte de situatie niet zo ernstig in dat we niet weg zouden kunnen, dus ja, toch maar op het vliegtuig gestapt. Maar wel met een dubbel gevoel. Want natuurlijk wilde ik graag terug naar Olaf, maar eigenlijk ook weer niet in deze situatie. Nu maar hopen dat hij snel weer de oude wordt.
De twee weken Nederland waren ongelooflijk hectisch. Van hot naar her, maar wel erg gezellig allemaal. En nu dus weer hier, waar het werkelijk pijpenstelen regent en je ondertussen een natte rug hebt van het zweet. Niet alleen Olaf, maar ook Harry en Puk zijn gelukkig erg enthousiast dat we weer thuis zijn. Hoeft Harry niet meer dagelijks die rampzalige rit over de hobbelweg naar Stolkertsijver te maken. De arme hond wilde volgens Olaf twee dagen geleden echt niet meer in de auto springen. Waarschijnlijk wordt hij iedere keer kotsmisselijk van de rit naar Olafs werk.
Vanmorgen waren we overigens extreem vroeg uit de veren. Want ja, het was erop wachten: de jetlag. Fien wilde gisteren om 6 uur 's avonds heel graag naar bed (ja logisch, in Nederland was het al 23 uur). Maar ja, vannacht was ze dus ook doodleuk om 2.30 uur klaar wakker. Het ritme zal dus weer een beetje terug moeten komen.
Vandaag is haar vriendinnetje Marit jarig. Die is 3 geworden. In Nederland maar een cadeautje gekocht, want hier is dat een stuk lastiger. Weinig te koop en wat wel te koop is, is of Chinese rommel of gewoon erg duur.
En nog even over de reis. Volgens Olaf zat UB40 bij ons aan boord. En daar heb ik als journalist al die uren gewoon helemaal niets van gemerkt... Tja, dat krijg je met die kids he. Op de luchthaven werden ze opgehaald in een mega luxe geblindeerde wagen. Kennelijk spelen ze morgen. Dus wie weet kunnen we nog ergens kaartjes bemachtigen... Zou leuk zijn.